Zuster Jeanne Devos

Spreker
Een sterke vrouw met een missie!
Vrede moet het werk van de gemeenschap zijn

In de afgelopen 50 jaar heeft zuster Jeanne in India gewoond, haar werk kreeg op verschillende gelegenheden erkenning. In 2005 werd ze voorgedragen voor de Nobelprijs voor de Vrede. “Wanneer iemand vroeg of ik hier tevreden mee was, zei ik natuurlijk ja. Maar vrede kan niet het werk zijn van één persoon maar van een gemeenschap. En dat is precies wat we zijn: duizenden vrouwen die willen helpen en miljoenen andere vertegenwoordigen.”

Naar zuster Jeanne luisteren en haar ontmoeten is een unieke en inspirerende ervaring. Ze zal haar dagelijkse leven, het leven van haar beweging en, zelfs nog belangrijker, het leven van de miljoenen vrouwen en kinderen voor wie ze gevochten heeft de afgelopen 50 jaar, toelichten.

Missionaris

Jeanne Devos (1935) werd geboren in het Vlaamse Hageland. Reeds toen ze jong was wist ze dat ze missionaris wou worden in India: “Ik wou de nieuwe Constant Lievens worden, deze Belgische missionaris leefde in de negentiende eeuw in India en vocht er voor de landrechten van arme gezinnen. Het fascineerde me.” Gezien ze ook gepassioneerd is door yoga en meditatie zou het India worden en nergens anders!

De beslissing om in 1963 te vertrekken naar de andere kant van de wereld veranderde haar leven. Reizen was toen nog niet zo eenvoudig als dat nu is. “We vertrokken per boot en wisten dat er, op enkele kleine uitzonderingen na, geen weg terug was.” Jeanne’s vader zei haar verschillende keren dat het een stom idee was, dat er genoeg arme mensen dichtbij leefden en dat er dus geen reden was de hele wereld te doorkruisen. “Maar toen mijn eerste brieven uit India arriveerden, was mijn familie meteen erg trots op mij.”

Jeanne Devos maakte deel uit van de Congregatie van de Zusters Missionarissen van het Onbevlekt Hart van Maria bekend als de ‘Zusters van de Jacht’. Haar vertrek naar India werd aanvaard maar om haar visumaanvraag te vergemakkelijken werd ze gevraagd om twee jaar te studeren op het gebied van ondersteuning aan mensen met een handicap. Zuster Jeanne volgde bijgevolg een opleiding Orthopedagogie in Utrecht, Nederland en specialiseerde zich in hulp aan dove mensen.
In 1963 Vertrok Jeanne Devos naar Madras in India.

Aanvankelijk werkte ze in een centrum voor mensen met een handicap. Iets later startte ze twee studentenverenigingen op. Ze werkte ook samen met andere studentenbewegingen, waaronder ook enkele radicalere. Ze steunde hen in hun strijd terug te keren naar hun dorpen om er te vechten tegen armoede. Zo kwam ze ook in contact met verschillende vrouwenbewegingen.

Dienaren en slaven

Door haar werk en verschillende ontmoetingen kwam zuster Jeanne tot het besef dat armoede vooral vrouwen en kinderen treft, in het bijzonder zij die in slavernij leefden. Ze werd woest door de wandaden waarbij jonge meisjes uit hun geboortedorp werden gehaald om als bedienden in de stad te werken.

“De meest uitgebuite mensen in India zijn seksslaven, meiden en verwaarloosde kinderen.” Vanaf de jaren tachtig van vorige eeuw, beslist zuster Jeanne voor hun rechten te gaan vechten in Mumbai. Met de hulp van drie andere zusters uit de congregatie organiseerde ze verschillende ontmoetingen tussen ‘kleine meiden’, zodat zij in groep konden opkomen voor hun rechten. Iedereen zei dat dit onmogelijk was en dat er nooit solidariteit zou ontstaan tussen huishoudhelpers. Maar zuster Jeanne ging door met haar plan. “We informeerden 200 vrouwen door een afspraak voor hen te maken op een gekozen dag. Ik hoopte dat 20 tot 30 van hen zouden opdagen, dat waren er uiteindelijk slechts 7.

Haar taak werd nog moeilijker gezien iedereen, met uitzondering van haar congregatie, haar actie boycotte. Dienaren werden verboden naar de vergaderingen te komen met als bedreiging ontslagen of geslagen te worden. Sommige bazen betaalden hun bedienden zelfs om niet te komen. “Tijdens die momenten, begonnen we onvermijdelijk te twijfelen. We dachten dat we het niet konden doen, maar het kostte maar een telefoontje dat ons informeerde dat een meisje ergens verkracht werd en we waren weer vertrokken!”

Een nationale beweging

Ondanks de tegenstand sloten andere groepen vrouwen zich geleidelijk aan bij de beweging, met het engagement elkaar te helpen. Het aantal deelnemers steeg zo snel dat de National Domestic Workers Movement, officieel opgericht in 1985, vandaag actief is in 24 staten van het land en bestaat uit 14.000 groepen, 2 miljoen leden telt en werkt in 28 talen.
Ze strijden allemaal voor een menswaardige werkomgeving voor huishoudhulpen en voor hun waardigheid. “Dit is erg moeilijk, we werken niet voor een bepaalde groep maar voor 92 miljoen mensen die geïsoleerd zijn.”

In de bijna 30 jaar tijd dat de beweging bestaat, droeg ze bij aan een aantal ingrijpende wetswijzigingen in diverse staten waaronder de erkenning van huishoudelijk werk als volwaardig werk. “Vandaag hebben deze mensen een naam, ze zijn geen dienaren meer maar huishoudelijke bedienden. Deze benaming betekent veel omdat het een arbeidscontract inhoudt.” Er werden ook wetten aanvaard rond minimumlonen voor huishoudelijk bedienden en hun werktijden. Het blijft echter een dagelijkse strijd…

Nobelprijs voor de Vrede?

In de afgelopen 50 jaar woonde zuster Jeanne in India, haar werk kreeg op verschillende gelegenheden erkenning. In 2005 werd ze voorgedragen voor de Nobelprijs voor de Vrede. “Wanneer iemand vroeg of ik hier tevreden mee was, zei ik natuurlijk ja. Maar vrede kan niet het werk zijn van één persoon maar van een gemeenschap. En dat is precies wat we zijn: duizenden vrouwen die willen helpen en miljoenen andere vertegenwoordigen.”

Naar zuster Jeanne luisteren en haar ontmoeten is een unieke en inspirerende ervaring. Ze zal haar dagelijkse leven, het leven van haar beweging en, zelfs nog belangrijker, het leven van de miljoenen vrouwen en kinderen voor wie ze gevochten heeft de afgelopen 50 jaar, toelichten.

Huishoudhulpen in India

Internationaal, Globalisering, NGO, Ontwikkelingswerk, Ondernemers, Globalisering, Leiderschap, Strategie, Maatschappelijk Verantwoord Ondernemen, Gedurfd, Inspirerend

De oude ‘meiden’ zijn nu ‘huishoudpersoneel’ en ze zijn legitiem in de Indiase samenleving. Een verhaal van een meer dan 25-jarige strijd om deze vrouwen en kinderen uit de slavernij te krijgen.
De ‘National Domestic Workers Movement’, werd officieel opgericht in 1985, is vandaag actief in 24 staten van India en bestaat uit 14.000 groepen, telt 2 miljoen leden en werkt in 28 talen. Zuster Jeanne zal haar leven en werk toelichten en zal languit antwoorden op de vele vragen van het publiek. Bereid je voor om een beter mens te worden.

No testimonial yet. Be the first!
Schrijf een getuigenis
Voertalen
Engels, Frans, Nederlands